Gdybyśmy pszczołom pozwolili zobaczyć na własne oczy, co dziś nazywane jest miodem, byłyby w szoku. Żądliłyby nas swoimi żądłami jak szalone i moglibyśmy im za to tylko dziękować, ponieważ dzisiejsze sposoby, w jakie sieci spożywcze obchodzą się z żywnością, zwłaszcza zdrową, są przerażające. W miodach znajdujemy wiele „E”, tanie syropy, a część miodów oznaczonych jako ekologiczne zawiera również pestycydy. Wyniki tych testów opublikował D test po przebadaniu około 17 miodów powszechnie sprzedawanych w sklepach.
Jeśli jako pszczelarz chcesz sprzedać jak najwięcej miodu uzyskanego z pasieki, jedną z najlepszych opcji jest kremowanie miodu. Jest to proces przetwarzania miodu, który zmienia go w delikatny krystaliczny produkt o gęstej konsystencji. Ze względu na to, że właściwości kremowanego miodu nie zmieniają się, możemy go długo przechowywać, co jest jego największą zaletą.
Miód był w przeszłości i nadal jest cenionym produktem spożywczym. Pszczelarze rocznie zbierają ponad milion ton miodu, a do sieci handlowej trafia średnio 950 tys. ton. Jest to towar, który pochodzi z biednych, mniej rozwiniętych przemysłowo krajów, a trafia do krajów bogatych, rozwiniętych. Dla biednych krajów miód jest jednym z łatwo dostępnych źródeł dochodu, które można uzyskać bez dużych inwestycji i bez dużego zużycia energii. Dlatego pszczelarstwo w krajach rozwijających się jest wspierane przez rządy oraz światową organizację FAO.
Za granicą, a ostatnio nawet u nas, w sieciach supermarketów możemy spotkać miody odmianowe z dziwnymi nazwami, które zazwyczaj niewiele mówią o ich pochodzeniu. Jeśli w nazwie jest podane źródło botaniczne, większość naszych konsumentów nie zna egzotycznych roślin. Poniżej przedstawiamy krótki opis i charakterystykę niektórych miodów, które miałem okazję zobaczyć lub spróbować za granicą. Niektóre z nich otrzymałem jako prezent od przyjaciół, którzy wrócili z dalekich podróży.
Czyste miody odmianowe są na całym świecie stosunkowo rzadkie. Zbiera się je w mniejszych ilościach tylko w regionach o charakterystycznej florze. Zazwyczaj mają one swoją charakterystyczną woń, smak, wygląd i inne cechy. Konsumenci je cenią, chociaż są droższe. Skupuje się je za wyższe ceny, co w obecnym systemie skupu miodu w naszym kraju jest nie do pomyślenia. W sąsiednich Niemczech i Austrii na półkach sklepowych znajdziemy wiele odmianowych miodów, podczas gdy nasi pszczelarze głównie produkują miody kwiatowe (wiosenne) i miody leśne (letnie). Miody, deklarowane jako miody odmianowe, np. lipowy, jodłowy, rzadko odpowiadają deklaracji, ponieważ systematyczne analizy pyłkowe miodów u nas się nie przeprowadza. W Europie produkuje się w mniejszym stopniu kilka typowych miodów odmianowych: akacjowy, koniczynowy, rzepakowy, słonecznikowy, malinowy. Opisy tych miodów pomijamy, są dość dobrze znane z literatury fachowej. Mniej znane są natomiast następujące rodzaje miodów:
-
Miody wrzosowe: Pozyskiwane są na rozległych wrzosowiskach w Niemczech, na wybrzeżu Atlantyku oraz w krajach północnych z kwiatów wrzosu (Calluna vulgaris) i wrzośców (Erica sp.). Miód ten jest charakterystycznie tiksotropowy - żelatynowaty, dlatego przed wybraniem musi być w plastrach przekłuty specjalnym narzędziem. Jest jasno lub ciemno bursztynowego koloru, czasami prawie czerwony, o charakterystycznym zapachu zakwasu chlebowego. Ma niską zawartość sacharozy i wysoką zawartość enzymów.
-
Miód Hymetowy: Miód z stoków góry Hymetu był sławny już w starożytnym Grecja. Pochodzi z tymianku, majeranku i innych ziół suszy. Dziś sprzedawany jest w opakowaniach prezentowych na większości greckich wysp, ale już nie pochodzi tylko z góry Hymetu. Ma ciemną, prześwitującą barwę, delikatnie aromatyczny, o przyjemnym smaku.
-
Miód lawendowy: Pochodzi z regionu Morza Śródziemnego, głównie z okolic miasta Grasse, gdzie znajdują się rozległe plantacje lawendy. Ma bursztynowy kolor, silny zapach lawendy. Ma wysoką zawartość sacharozy, dlatego długo nie krystalizuje. Miód gryczany pochodzi z Europy Wschodniej, gdzie gryka (Fagopyrhum esculentum) jest nadal uprawiana. Ma ciemno brązowy kolor, specyficzny, przypominający „moczowy” zapach. W naszym kraju, jako tzw. „miód radziecki”, nie jest lubiany, chociaż mówi się, że zawiera dużo rutyny i jest bardzo zdrowy.
Z Ameryki Północnej i Meksyku pochodzą niektóre charakterystyczne miody:
-
Miód szałwiowy kalifornijski: Nie pochodzi z szałwii, ale z dziko rosnącej kalifornijskiej gryki. Ma ciemne brązowy kolor i wyrazisty smak, a w USA z niego produkuje się tzw. „koszerny miód pitny”. Miód tupelowy pochodzi z kwiatów drzewa tupelo (Nyssa aquatica), które rośnie obficie w monokulturach na mokradłach od Wirginii po Florydę i Teksas. Ma białe kwiaty w kiściach. Miód jest pachnący, biały, długo nie krystalizuje, ponieważ zawiera dużo fruktozy. W USA stosuje się go głównie w farmacji.
-
Miód Sourwood: Jest stosunkowo rzadkim miodem odmianowym z obszarów Ameryki Północnej, gdzie rośnie krzewicz (Oxydendrum arboreum). Krzewicz to krzew, rzadko małe drzewo, tworzące dolne warstwy lasów na kwaśnych glebach. Rośnie wśród drzew robinii akacjowych i obficie kwitnie, kiedy akacja kończy kwitnienie. Warto byłoby zastanowić się nad jego wprowadzeniem wśród drzew robinii akacjowych w naszym regionie. Jest to roślina ozdobna i melioracyjna, wydłużająca okres kwitnienia dla pszczół. Miód jest bardzo smaczny.
-
Miód Uvalde: Pochodzi z krzewiastej akacji (Acacia greggii), rosnącej w Meksyku i południowych stanach USA. W Meksyku nazywany jest Uña de gato - kocim pazurem, ze względu na ostre kolce. Kwitnie typowymi kulistymi kwiatostanami roślin mimozowatych, bogato wydzielającymi nektar. Miód jest jasny lub jasno bursztynowy, pachnący i bardzo smaczny. Produkowany jest głównie w okolicach miasta Uvalde w Teksasie, od którego pochodzi jego nazwa.
-
Miód tulipanowy: Pochodzi z kwiatów tulipanowca (Liriodendron tulipifera), charakterystycznego drzewa z dorzecza Missouri. Kwiaty tulipanowca tworzą duże ilości nektaru. Miód jest ciemny, gęsty i smaczny, przypominający smakiem i zapachem pigwę.
-
Miód alkahual: Pochodzi z Meksyku, ale jego botanicznego pochodzenia nie udało mi się ustalić nawet w Meksyku. Jest to bardzo smaczny miód o bursztynowym kolorze i delikatnym zapachu.
-
Miody campanillowe: Eksportowane są z Meksyku, Karaibów i Ameryki Środkowej. Pochodzą z licznych gatunków powojników (Ipomea sp.) z rodziny powojowatych. Najważniejsze dla pszczelarzy gatunki to Ipomea triloba i Ipomea crassi-caulis. Produkują miody przeważnie jasno bursztynowe, pachnące i smaczne.
-
Miód aguirialdo: Pochodzi ze svlačcovité rostliny Rivea corymbosa, která hojně rośnie na półwyspie Jukatan. Kwitnie białymi kwiatami w maju i czerwcu. Miód jest przezroczysty jak woda, pachnący i uważany za jeden z najlepszych na świecie.
-
Miód z champiku: Pochodzi z drzewa nektarodajnego kampeszki (Haematoxylum campechianum), które hojnie rośnie w tropikalnych suchych lasach i sawannach Karaibów i Ameryki Środkowej. Miód kampeszski jest jasny, przyjemnie pachnący i długo pozostaje płynny. Najczęściej eksportowany jest z Jamajki.
-
Miód mangowy: Pochodzi z tropikalnych wiecznie zielonych drzew mango (Mangifera sp.), których owoce sprowadzane są obecnie jako owoce tropikalne. Jest gęsty, bursztynowy, o łagodnym zapachu żywicznym i wspaniałym smaku.
Miód to najcenniejszy surowiec, jakiego dostarczają nam pracowite pszczoły. Człowiek odkrył dobroczynne działanie miodu i jego wspaniały smak kilka tysięcy lat temu i od tego czasu jest on integralną częścią historii ludzkości, zawsze zajmując uprzywilejowaną pozycję w naszych kuchniach i apteczkach. Swego czasu miód był znany jako pokarm królów, co w pełni opisuje jego wyjątkowość.
Samo pochodzenie miodu również nie jest tak proste, jak wiele osób sobie wyobraża. To, że pszczoły zbierają miód i przynoszą go do ula to tak naprawdę tylko mit. Miód to substancja, którą pszczoły wytwarzają z nektaru, czyli słodkich soków, które zbierają z kwiatów roślin. Pszczoły wzbogacają go substancjami ze swoich ciał, przechowują w plastrach i pozostawiają do dojrzewania. Dopiero po odpowiednim czasie z nektaru i innych substancji powstaje miód. Alternatywnie nektar zastępowany jest spadzią, którą pszczoły zbierają w lasach. Spadź jest produkowana przez różne owady leśne, które żyją na drzewach. Zebrany nektar lub spadź są przenoszone przez robotnice do ula, gdzie są chemicznie przekształcane i przechowywane w plastrach przez inne robotnice. Już podczas zbierania i lotu z powrotem do ula, pszczoła dodaje swój własny enzym - fermet - do nektaru lub spadzi, który rozkłada złożone cukry. Pszczoła latająca już w ulu przekazuje surowiec pszczołom ulowym, które przechowują go w poszczególnych komórkach plastrów. Co ciekawe, miód przechowywany w komórkach plastra jest przenoszony jeszcze kilka razy do innych komórek, a podczas tego "przemieszczania się" do miodu dostają się inne enzymy (np. diastaza, katalaza, fosfataza itp.), witaminy, inhibitory cytokin i inne korzystne substancje. To stopniowo tworzy mieszankę. Składniki odżywcze są stopniowo przekształcane w miód wraz z nektarem lub spadzią. Miód ulega również zmianom fizycznym, ponieważ zawartość wody stopniowo maleje. Roztwór miodu jest więc stopniowo wysuszany i zagęszczany przez przenoszenie. Ponieważ jest on w stanie pobierać wodę, komórki z gotowym, dojrzałym miodem są zasklepywane.
Skład miodu
Jeśli odejdziemy od historycznego rozwoju postrzegania miodu lub jego pochodzenia i przyjrzymy się jego unikalnym właściwościom, możemy odkryć, że zawiera on bogactwo substancji, enzymów, witamin, białek, aminokwasów i cukrów, które są korzystne dla ludzkiego organizmu. Każdy miód jest oryginalny i zawiera inny skład tych substancji. Ogólnie rzecz biorąc, średni skład miodu jest następujący: woda (17 %), cukry, w tym owocowe (38 %), winogronowe (31 %), buraczane (1 %), cukry złożone (7 %), cukry wyższe (2 %), kwasy (0,5 %), białka (0,3 %), popiół (0,1 %) i szereg innych składników. Miód zawiera szeroką gamę kwasów, z których najobficiej występują kwasy cytrynowy, mrówkowy, jabłkowy i bursztynowy. Pod pojęciem popiołu kryją się substancje składające się z potasu, wapnia, sodu, magnezu, chlorków, siarczanów, fosforanów i innych minerałów. Wreszcie, miód zawiera szeroką gamę substancji aromatycznych, inhibin, witamin, hormonów i enzymów. Skład miodów kwiatowych i spadziowych jest również bardzo różny. Miody spadziowe zawierają znacznie więcej aminokwasów niż miody kwiatowe. Miód spadziowy zawiera mniej sodu i wapnia, podczas gdy miód kwiatowy zawiera głównie potas. Wartość odżywcza miodu jest bardzo wysoka, dlatego jest on tak cenionym i zdrowym pożywieniem. Średnio 100 gramów miodu zawiera 1,27 kJ, czyli 0,3 kcal. Miód ma o 25% wyższą słodkość niż cukier buraczany.
Rodzaje miodu
Podstawowym podziałem miodu jest podział na miody kwiatowe i spadziowe w zależności od podstawowego surowca, z którego są wytwarzane. Jeśli pszczoły przynoszą do ula nektar z kwiatów roślin, powstaje miód kwiatowy. Jeśli natomiast przynoszą spadzię, powstaje miód spadziowy. Oczywiście możliwe jest również znalezienie miodów mieszanych. Ogólnie rzecz biorąc, miody kwiatowe są lżejsze, łatwiej się krystalizują i zestalają. Miody kwiatowe można dalej podzielić na wiele różnych rodzajów, w zależności od obszaru, w którym pszczoły zbierają nektar. Często spotykamy miody rzepakowe, wrzosowe, śmietankowe, akacjowe i inne. Zasadniczo każdy miód jest oryginalny, ponieważ zawiera oryginalny skład i proporcje różnych nektarów z różnych roślin.
Miód spadziowy jest produkowany na obszarach leśnych, gdzie pszczoły zbierają spadź, która jest wydzielana przez wiele owadów żyjących głównie na drzewach. W przeciwieństwie do miodu kwiatowego, miód spadziowy jest ciemniejszy, dłużej się upłynnia i trudniej krystalizuje. W niektórych latach miody spadziowe wytwarzane są wyłącznie ze spadzi świerkowej lub jodłowej. Takie miody mają silny korzenny aromat i prawie nie zawierają pyłku.
Przechowywanie miodu
Po odwirowaniu miodu i umieszczeniu go w pojemniku do przechowywania, istnieje jeszcze kilka kroków, których nie należy pomijać. Po kilku dniach na powierzchni miodu osadzą się pozostałości wosku z plastra, a także pęcherzyki powietrza, które dostały się do miodu podczas przechodzenia przez sito lub sita. Należy usunąć tę "pianę" z miodu za pomocą szpatułki lub dowolnego narzędzia kuchennego, które mamy w domu. Miód jest również mieszany za pomocą trójkątnego patyczka lub nowoczesnych mieszadeł elektrycznych. Jeśli ten proces mieszania jest powtarzany podczas krystalizacji, tj. przerywanej krystalizacji, czyli wklejania miodu, powstaje drobnokrystaliczny miód, który ma idealną konsystencję i lepkość. Procedura ta jest szczególnie odpowiednia dla miodów kwiatowych. Sam miód powinien być przechowywany w szczelnych pojemnikach nadających się do kontaktu z żywnością, obecnie stosuje się głównie pojemniki plastikowe, zastępując używane wcześniej pojemniki blaszane. Miód powinien być przechowywany w ciemnych pomieszczeniach w stałej temperaturze, najlepiej około 10˚C. Upewnij się, że pojemniki są szczelnie zamknięte, ponieważ miód łatwo wchłania wodę i obce zapachy. Prawidłowo przechowywany miód przetrwa trzy, a nawet cztery lata bez zmiany jego jakości.
Krystalizacja miodu
Przede wszystkim z pewnością warto powiedzieć wszystkim początkującym pszczelarzom, a nawet mniej świadomym konsumentom, że krystalizacja miodu jest całkowicie naturalnym procesem, który w żaden sposób nie obniża jakości miodu, z czego niestety wiele osób nadal nie zdaje sobie sprawy i błędnie uważa miód krystaliczny za gorszej jakości. Wśród niektórych osób panuje również opinia, że miód krystaliczny zawiera dodatek cukru, co z pewnością nie jest prawdą, ponieważ żaden czeski pszczelarz by sobie na to nie pozwolił. Krystalizacja miodu i jego krzepnięcie zależy od rodzaju miodu zebranego przez nasze pracowite pszczoły. Fizycznie i chemicznie, szybkość wiązania zależy od stosunku cukru gronowego do owocowego w miodzie. Miód z wyższą zawartością cukru gronowego zastyga szybciej niż miód z wyższą zawartością cukru owocowego. Przykładami miodów, które wiążą szybciej są miody rzepakowe lub miody z drzew owocowych. Z drugiej strony, miody, które wiążą powoli lub wcale, obejmują miody akacjowe (które mogą być płynne przez okres do dwóch lat) lub miody spadziowe. Ciekawym wyjątkiem od miodu spadziowego jest miód zawierający melecitozę, czyli potrójny cukier zawierający dwie cząsteczki cukru gronowego i jedną cząsteczkę cukru owocowego. Miód ten pozyskiwany jest najczęściej ze spadzi świerkowej i modrzewiowej. Taki miód może zawierać do 38% melecitozy. Miód o wysokiej zawartości melecytozy bardzo szybko krzepnie i krystalizuje, czasem nawet bezpośrednio w plastrze, przez co nie można go odwirować. Wraz ze spadkiem zawartości melecytozy, miód może być częściowo lub całkowicie odwirowany. Taki miód jest jednak uważany przez ekspertów za bardzo wysokiej jakości o doskonałym smaku.
Jeśli chcesz przekształcić miód z powrotem w postać płynną, zwykle jest on podgrzewany. Niestety miód jest bardzo wrażliwy na temperaturę, jeśli zostanie podgrzany do 45˚C przez długi czas, ważne enzymy (enzymy inwertazy, które są termolabilne) zostaną uszkodzone. Podgrzanie go do 70˚C nawet przez krótki czas całkowicie zniszczy te ważne enzymy. Skrystalizowany miód można przekształcić w stan płynny, umieszczając go w kąpieli o maksymalnej temperaturze 40˚C bez jego uszkodzenia. W przypadku większych ilości miodu stosuje się specjalne urządzenia, ogrzewane szafy z regulowanym ogrzewaniem. W tym temacie warto wspomnieć o metodach stosowanych przez niektórych dużych zagranicznych producentów, zwłaszcza tych zza oceanu lub Chin, którzy podgrzewają miód do 70˚C, aby pozostał płynny i mógł być sprzedawany przez długi czas. Niestety jednak taki miód bezpowrotnie utracił część swoich właściwości i nie może być już uznawany za naturalny i pełnowartościowy.
Miodobranie
Nagrodą dla pszczelarza za jego pracę i opiekę nad pszczołami jest miód, który otrzymuje podczas tzw. miodobrania. Silna kolonia będzie również produkować kilka lęgów dla swojego właściciela każdego roku. Właściwy czas na pozyskiwanie miodu można poznać bez żadnej wiedzy. Jeśli ramki w nadstawkach są pełne, a większość komórek jest zasklepiona, to jest to właściwy czas na pozyskanie złotego miodu. Nie czekaj zbyt długo z pozyskiwaniem miodu, nie jest konieczne, aby wszystkie komórki były zasklepione, zazwyczaj nawet najsilniejsze rodziny nie są w stanie tego zrobić. Jeśli plastry są zasklepione w co najmniej jednej trzeciej, a miód nie wypływa w widoczny sposób z niezasklepionych plastrów, nawet przy mocnym szarpnięciu, miód jest wystarczająco dojrzały i gotowy do odwirowania. Każde zbiory rozpoczynają się od przygotowania niezbędnego sprzętu. Upewnij się, że masz wyczyszczoną miodarkę, która jest w pełni sprawna i gotowa do użycia. Należy również przygotować pojemniki o odpowiedniej pojemności. Obecnie stosuje się głównie pojemniki plastikowe. Jest ich wiele do wyboru, zwykle stosuje się pojemniki 25 kg lub 40 kg. Z doświadczenia pszczelarzy wynika, że jeśli pszczelarstwo jest twoim hobby i nie jesteś profesjonalistą, zalecamy pojemniki 25 kg, które można wygodnie przenosić nawet przy pełnym obciążeniu, podczas gdy pojemniki 40 kg muszą być przenoszone w całości przez dwie osoby. Dla bardziej profesjonalnych pszczelarzy, którzy pracują z większymi, 40- kilogramowymi pojemnikami, można je również znaleźć w wersji z dolnym wylotem, co jest bardzo praktyczne do dalszej pracy z miodem, gdy po prostu "uwalniasz" go z pojemników w razie potrzeby.
Jeśli mamy już przygotowane wszystkie niezbędne narzędzia, nadszedł czas, aby przejść do uli i przygotować plastry miodu do samego zbioru. Jak już wspomniano, nawet niewielka część komórek na plastrach musi być zamknięta, ale miód musi być dojrzały i gotowy do odwirowania, co możemy określić po prostu szarpiąc plaster. Jeśli mamy ule bardziej oddalone od domu lub od miejsca, z którego chcemy pozyskać miód, to zdecydowanie przydatna jest skrzynka na ramki, które również są obecnie dostępne. Zwykle są one wykonane z takiej płyty, aby były jak najlżejsze i mają rozmiar ramki, dzięki czemu możemy zmieścić ramki z całej nadstawki. Dzięki zamykanej pokrywie można pracować w spokoju, bez ryzyka, że pszczoły ponownie zasiedlą wyjęte ramki. Podczas wyjmowania ramek należy usunąć z nich pszczoły, ewentualnie poprzez lekkie omiatanie lub odgarnięcie ich dłońmi. Należy przy tym zachować ostrożność, aby nie skrzywdzić pszczół, nie zdeptać ich ani nie zabić w inny sposób. Po krótkim szoku większość pszczół spokojnie wróci do ula. Przynieś przygotowane ramki z plastrami miodu pełnymi miodu do pracowni, gdzie należy je rozwinąć. My, mniejsi pszczelarze, odwijamy plastry za pomocą widelca lub specjalnego noża. Możemy również zaoszczędzić sobie pracy przy tym zadaniu, ponieważ wielu pszczelarzy niepotrzebnie kupuje węższe widelce z mniejszą liczbą igieł, których odwijanie zajmuje więcej czasu. Możemy zatem polecić szersze, bardziej igiełkowate widelce lub noże do odsklepiania. Możemy również ułatwić pracę, jeśli rozgrzejemy narzędzia, co możemy zrobić na przykład kąpiąc je w ciepłej wodzie. Pszczelarze w dużych pasiekach używają oczywiście maszyn do odsklepiania, ale będą one używane tylko wtedy, gdy masz rodziny liczące dziesiątki.
Sam miód jest obecnie pozyskiwany wyłącznie za pomocą miodarek, które są specjalnymi urządzeniami, do których wkładane są ramki, a gdy wewnętrzny kosz się obraca, miód jest wyciskany przez siłę odśrodkową. Obecnie dostępnych jest tak wiele miodarek, że wielu pszczelarzy nie jest w stanie dokonać wyboru. Ogólnie rzecz biorąc, większość modeli spełnia swoją funkcję więcej niż dobrze, więc należy przede wszystkim zwrócić uwagę na to, czy używamy miodarki z napędem elektrycznym, czy wystarczy nam ręczna, czy potrzebujemy większej miodarki na więcej ramek, czy wystarczy nam mniejsza miodarka, która pomieści mniej ramek, ale za to jest mniejsza, lżejsza i łatwiejsza w obsłudze, czy potrzebujemy mniejszej miodarki, tj. mniejszej i lżejszej miodarki, czy potrzebujemy mniejszej miodarki na więcej ramek. Warto też zwrócić uwagę na konstrukcję samego plastra, np. czy wylot jest całkowicie od spodu, a plaster miodu jest dobrze zgrzany, tak aby jak najmniej miodu w nim zostawało. Jak już zostało napisane, obecnie większość miodarek, zwłaszcza renomowanych firm, zapewnia wysoką jakość wykonania i to do nas należy decyzja, który model wybrać. Pszczelarzowi z małą pasieką w zupełności wystarczy ręczna miodarka na trzy do czterech ramek, natomiast większy pszczelarz z chęcią skorzysta z dużej miodarki z napędem elektrycznym i automatycznymi sterownikami, które kontrolują cały proces. Jeśli używasz napędu ręcznego, musisz utrzymywać prędkość, przy której plastry nie zostaną uszkodzone; przy niskich prędkościach miód jest trudny do wybrania, podczas gdy przy dużych prędkościach istnieje ryzyko złamania plastra. Rozlewając miód do pojemników, należy przecedzić go przez grube sito lub podwójne sito, które wychwyci zarówno większe, jak i mniejsze zanieczyszczenia. Po kilku dniach na powierzchni miodu osadzą się niezwiązane cząsteczki wosku i pęcherzyki powietrza, które można łatwo usunąć za pomocą ściągaczki. Podczas odsączania miodu możemy również określić, czy jest on dojrzały. Jeśli wypływa zbyt szybko i tworzy wgłębienie na środku sita, może zawierać zbyt dużo wody, co może spowodować fermentację miodu i jego bezużyteczność. Z drugiej strony, jeśli miód jest mniej płynny i tworzy kopiec w miejscu, w którym uderza w sito, oznacza to, że miód został prawidłowo dojrzały i możemy cieszyć się dobrej jakości miodem domowej roboty. Chociaż większość miodu jest ekstrahowana, istnieją inne sposoby pozyskiwania miodu, które następnie dzielą go na miód plastrowy, wytłoczony, odsączony i inne.
