W przypadku silnych i suchych przezimowanych rodzin pszczelich nie spieszymy się z wiosenną inspekcją ula. Im mniej będziemy w tym okresie rodziny niepokoić, tym lepiej. O tym, co dzieje się wewnątrz ula, wiele powie nam już zachowanie pszczół na wylocie i na ścianie ula. Intensywna aktywność lotna pszczół, orientacyjne loty młodych pszczół około godziny pierwszej po południu, robotnice z dużymi pyłkowymi koszyczkami, wszystko to sygnalizuje normalny stan. Jeśli używamy przezroczystej folii jako pokrywy, wiele dowiemy się po jej odkryciu. (Folię strópkową można zakupić w naszym sklepie z artykułami pszczelarskimi) Jeśli położymy na nią rękę i poczujemy ciepło, a jeśli w ciągu kilku sekund para się skropli, oznacza to, że rodzina ma larwy. Jeśli pszczół nie widać bezpośrednio pod tą folią, zapasy są prawdopodobnie wystarczające. Jeśli pszczoły są już tuż pod folią, zapasy mogą być w dużej mierze zużyte. Więcej dowiemy się podnosząc górny korpus ula.
Jeśli zapasy rodzin pszczelich są na wyczerpaniu, możemy je uzupełnić na przykład przerobionymi plastrami z zeszłorocznych zapasów.
W tym okresie w ulu powinno być co najmniej pół wysokiego lub 3/4 niskiego korpusu zasobów węglowodanowych (8-12 kg). Jeśli zapasy w ulu są niewystarczające, musimy je uzupełnić bez zbędnej zwłoki. Nie zalecamy dodawania roztworu cukru. Rozkład sacharozy byłby zbyt obciążający dla rodziny pszczelej. Najlepiej jest umieścić przerobione, ogrzane zapasy w plastrach bezpośrednio w pobliżu obsadzonego obszaru. Może to być na przykład plaster z miodem, który po zdjęciu pokrywy lekko zmoczymy wodą. Ponieważ miód jest higroskopijny, będzie wchłaniać dodatkową wilgoć z powietrza i tym samym stopniowo się rozpuszczać i rozrzedzać. Jeśli nie mamy zapasowych plastrów, wetrzemy lekko ogrzany miód w kilka pustych plastrów i również umieścimy je w bezpośrednim sąsiedztwie pszczół. Nie używamy do karmienia innego miodu niż własny, ponieważ moglibyśmy przenieść poważne bakteryjne lub wirusowe choroby.
Uzupełnianie brakujących zasobów pyłku jest dość problematyczne. Podawanie pyłku niesie zagrożenie rozprzestrzenianiem się niebezpiecznych chorób. Karmienie substytutami pyłkowymi nie wykazało dotychczas żadnych pozytywnych efektów. Dlatego staramy się zapewnić rodzinom pszczelim w czasie pożytków pyłkowych wystarczającą ilość miejsca, aby mogły zmagazynować dostateczne zapasy tego niezastąpionego pożywienia.
Bez wody nie doczekacie się miodu ani dobrych zbiorów miodowych
Wraz z rosnącą ilością czerwiu rośnie w rodzinie pszczelej zapotrzebowanie na wodę. Dbamy o to, aby poidło dla pszczół było stale sprawne i czyste. Najkorzystniejsze są poidła z ciągle płynącą wodą, bezpośrednio na pasieczysku, w nasłonecznionym miejscu, ale nie przed wylotem. Pamiętajmy, że podawanie czystej wody w pobliżu ula, najlepiej bezpośrednio przy wylocie, jest jednym z ważnych sposobów na zwiększenie ogólnych zbiorów miodu, ponieważ odpowiednie poidło ratuje życie tysiącom pszczół zbieraczek, które w przeciwnym razie giną podczas chłodnych dni w drodze po wodę.
Zatapianie woskowych komórek
Przygotujcie odpowiednią ilość komórek. Na ich zatapianie jest teraz najlepszy czas. Komórki powinny być wcześniej ogrzane przynajmniej do temperatury pokojowej, aby nie wyginały się zbyt mocno w ulu podczas ogrzewania i przez to rozszerzania.
Wymiana dna i likwidacja chorych rodzin pszczelich
Warto wyczyścić dennice. W ulach korpusowych wygodnie wymienimy całe dno na zapasowe, oheblowane i przepalone płomieniem. Rodziny, u których wystąpiła nosema, lepiej spalić, przetopić plastry, spalić ramki i zdezynfekować ule ogniem.
Jeśli jakaś rodzina pszczela padnie, musimy wysłać próbkę martwych pszczół do powiatowego inspektoratu weterynarii do badania. Jeśli rodzina pszczela nie padła wskutek groźnej choroby, nie ryzykujemy niczego. W przeciwnym przypadku mamy szansę na szybkie działania, aby uratować cenne zasoby.
