Zrozumienie swoich pszczół niesie ze sobą ogromne korzyści. Masz kontrolę nad ich stanem zdrowia i możesz szybko reagować na każdą zmianę w ulu. Efektem jest silna i zdrowa rodzina pszczela, którą z przyjemnością można obserwować. Aby tej przyjemności nie było mało, w ubiegłym roku zdecydowałem się na budowę monumentalnego kłodańskiego ula. Nigdy wcześniej nie zrealizowałem podobnego projektu i na internetu nie znalazłem szczegółowego poradnika.
Wszyscy pszczelarze, którzy chcą czerpać korzyści z hodowli pszczół, sprzedają ich produkty. Głównym produktem, który dostarczają pszczoły, jest miód (choć oczywiście nie jest to jedyny cenny produkt pszczeli), dlatego żaden pszczelarz nie obejdzie się bez miodarki, która pozwala na pozyskiwanie miodu z plastrów.
W poprzedniej części artykułu omówiliśmy różne rodzaje uli s ohledem na velikost pasiek a wymagania właścicieli. Dziś skoncentrujemy się na pożytkach wykorzystywanych do produkcji miodu i przyjrzymy się charakterystyce niektórych ras i linii pszczół.
To pytanie od dawna stanowi przedmiot dyskusji wśród doświadczonych
pszczelarzy. Odpowiedź nie jest jednoznaczna i zależy od wielu czynników.
Ważne jest, aby przeanalizować cechy poszczególnych typów uli pod kątem
ich przeznaczenia. Czego innego będzie oczekiwał właściciel małej
pasieki w przydomowym ogródku, a czego innego prowadzący towarowe,
wędrowne gospodarstwo zawodowiec czy półprofesjonalny pasiecznik.
Klasyfikacja pasiek na potrzeby artykułu
Wybór typu ula, w jakim będziecie prowadzić rodziny pszczele przez kolejne sezony, to decyzja pełna wyzwań. W Polsce najpopularniejszy jest ul wielkopolski, który jednak nie zdobył popularności na większą skalę poza naszym krajem. Konstrukcja Dadanta jest mniej popularna, ale bardziej uznawana w pasiekach zagranicznych. Coraz więcej pszczelarzy modernizuje natomiast ule warszawskie poszerzone, których zalety stają się coraz bardziej widoczne.
